A tot Z van mij – J van Judo

Kleine waarschuwing vooraf: dit is een lange blog.

Van jongs af aan

DSC02876Ik kon er niets aan doen, maar stoeien vond ik zo ontzettend leuk. Als klein meisje stoeide ik regelmatig op ‘het grote bed’ met mijn moeder. Gevolg was dat zij elke week bij de opticien zat om haar bril recht te laten zetten. Je kan je vast voorstellen dat ze dat op een gegeven moment zat was en een sport voor mij ging zoeken waar ik die energie in kwijt kon. Alleen turnen bleek niet genoeg te zijn 😉

De sport die ze uitkoos werd judo. Mijn vader vond het in het begin een beetje vreemd. Wat moet een meisje nou op een vechtsport? Nou, het werd mijn passie en later mijn leven. Iets wat hij in het begin niet had verwacht.

Op de foto hiernaast zie je mij als bijna 6-jarige op mijn eerste judo-examen of judowedstrijd, dat weet ik niet precies. De kick die je krijgt van het behalen van een nieuwe slip op een examen was geweldig, ik wilde meer, verder komen en alle nieuwe kleuren behalen! Om uiteindelijk die felbegeerde zwarte band te kunnen dragen.

Je zult me vast geloven als ik zeg dat ik op 10-jarige leeftijd karate erbij ben gaan doen en op 15-jarige leeftijd jiu-jitsu. Maar die komen bij de letter V pas aan de beurt, we hebben het nu over judo.

Uren trainen

Het werken voor je zwarte band is niet gemakkelijk, je moet er veel tijd in steken om hogerop te komen. Op mijn vijftiende was ik eindelijk bruine band en kon het serieuze werk gaan beginnen. Maar voor het zo ver was… Diverse judopartners stopte en ik moest zoeken naar een nieuwe partner waarmee ik mijn zwarte band kon halen. In de tussentijd bleef ik wel actief en niet alleen met trainen.

Helpen met lesgeven

img214657264Dit is iets wat ik ook van jongs af aan doe. Het maakte niet uit hoe oud ik was, of welke kleur band/slip ik had. Zodra er judoka’s waren met een lager niveau werden ze bij mij gezet om met mij te trainen óf ik werd bij een tweetal gezet om ze te helpen. Blijkbaar zit het lesgeven in mijn genen.

Het kon ook niet lang duren of ik ging daadwerkelijk assisteren met lesgeven. Dit deed ik drie jaar lang, in mijn eigen wijk, één dag, twee uur per week. Ik vond het geweldig. Het eerste uur was judo-jeugd (6-12 jaar) en het tweede uur was jeugd karate (8 tot 18 jaar).

Hier stond ik in de kinderschoenen van het lesgeven, hier heb ik ook ongelooflijk veel geleerd. Allemaal trucjes, spelletjes, manieren van oefenen en meer.

Ook het afnemen van examens kon ik in oefenen. Ik kreeg de opdracht om te kijken of er dingen opvielen, of dat er kinderen waren die misschien een stap konden overslaan. Hoe spannend het soms ook was, ik genoot er van.

Zwarte band (1e Dan) behaald

Eindelijk, na jaren ‘zwerven’ had ik mijn zwarte band partner gevonden. Inmiddels was ik 17 en vond het echt tijd worden om te gaan trainen voor die gewilde 1e Dan. Ik moet zeggen, het was een harde en zware weg, maar ik ben zo blij dat ik ‘m heb afgelegd. Het trainen was zwaar, veel en soms kwam het mijn neus uit. Dan wilde ik niet meer, omdat het of niet lukte of ik was te moe.

Maar al het harde werken werd beloond. Na anderhalf jaar intensief trainen was het zo ver. In februari van 2009 stond ik op de mat om examen te doen. Ik was gigantisch zenuwachtig, hier had ik naartoe gewerkt, nu moest het gebeuren!

Tijdens het examen had ik last van een tegenwerkende conditie (wat later een longprobleem bleek te zijn..), maar mijn trainer, Jan, wist me te kalmeren met een simpel gebaar (gelukkig!). Hierdoor kon ik mijn examen afronden en bleek ik te zijn geslaagd! Wat een geweldige dag was dat. Marieke, nogmaals bedankt dat je mijn partner wilde zijn, je hebt mij er doorheen gesleept!

img496382750

Studeren

Tja, de valkuil voor elke sporter. Wanneer de studie veel aandacht vraagt stoppen veel sporters. Zo ook ik… Helaas kon het niet anders, ik moest en zou al mijn aandacht op mijn studie zetten. Daarnaast woonde ik inmiddels in Vianen (niet meer in Dordrecht) en was de reistijd veel te veel en de kosten veel te hoog voor een uur sport op een avond.

Na drie jaar geen judo, werd de drang om weer te gaan judoën te groot. Ik moest en zou weer beginnen, samen met Coen.

Inmiddels waren we gaan samenwonen, dus er was iets meer tijd en ruimte ontstaan om weer te gaan sporten. In mei 2012 kocht ik weer een judopak, mijn oude pakken waren helaas te klein geworden… Ik was in die drie jaar stilzitten 20 kilo aangekomen…

Slechte conditie omdraaien

Beginnen met trainen was heel erg zwaar, ik kon het eerste jaar amper de warming-up volhouden. Maar hoe dan ook wilde ik mijn conditie verbeteren, afvallen en terugkomen op mijn oude niveau. Nee, eigenlijk wilde ik beter worden dan mijn oude niveau.

Nu, twee jaar verder, 24 kilo lichter en veel sterker dan voorheen ben ik beter dan ik ooit ben geweest. Mede dankzij fitness als ondersteunende sport, anders had ik nog niet hier gestaan.

Afgelopen seizoen deed ik mee met de clubkampioenschappen van de vereniging. Een jaar eerder heb ik het ook geprobeerd, maar door conditie moest ik het helaas afleggen, elke wedstrijd was een uitdaging om vol te houden en daardoor belandde ik naast het podium. Maar afgelopen keer kwam ik verder, ik voelde me goed, kwam in de finale en moest het op kracht helaas afleggen.

SONY DSC

Lesgeven

In 2013 kreeg ik de kans om weer te gaan lesgeven. Nu bij mijn nieuwe/huidige vereniging, Judo Vianen. Er ging een juf weg, dus kwam er een plek vrij. Ik bood aan om die plek op te vullen, met mijn ervaring moest dat geen probleem zijn. Eén uur in de week in de groep van 7-10 jarigen. De perfecte leeftijd en perfect niveau voor mij om les te geven.

Ik wilde na mijn pabo avontuur van een paar jaar eerder zeker weten dat ik het leuk zou gaan vinden. Na de pabo wist ik niet zeker of ik wel wilde lesgeven, maar achteraf ben ik zo blij dat ik er weer mee ben begonnen. Inmiddels heb ik twee groepen, de eerste groep op donderdag (7 tot 11 jaar) en de tuimelgroep op zaterdag (4 tot 6 jaar).

DSC08640

Judoleraar

Het lesgeven bevalt zo goed, dat mijn wens om judoleraar te worden weer aanwakkerde. Ik ben begonnen met het diploma voor Dojo Assistent. Die heb ik in januari behaald. En nu heb ik mij ingeschreven voor de opleiding tot Judoleraar A die in september of oktober van dit jaar zou moeten beginnen. Maar daar hoor ik later meer over.

Wanneer ik die opleiding heb afgerond ben ik een erkend judoleraar volgens de JBN (Judo Bond Nederland). Ik moet dan enkel nog mijn tweede zwarte band halen om de titel écht te mogen dragen. Tot die tijd ben ik Judoleider.

Al die Dannen

2015-02-19 21.55.03Ik heb mijn eerste dan (eerste zwarte band), nu moet Coen nog. Hij had al jaren geleden zijn zwarte band kunnen halen, maar door omstandigheden kon dat toen niet doorgaan. Het afgelopen jaar zijn we serieuzer aan het trainen voor zijn zwarte band en ik ben zijn val-partner. Inmiddels hebben we een opzet voor zijn werkstuk en trainen we met regelmaat de kata’s (afgesproken serie worpen) die hij moet laten zien.

Wanneer hij (volgens planning) in november zijn eerste dan heeft gehaald, gaan we trainen voor mijn tweede dan. Ik ben dan nog bezig met mijn opleiding en is dat een mooie tijd om daar mee te beginnen. Waarschijnlijk heb ik één tot twee jaar nodig voor ik op kan voor het examen.

Mochten we dat hebben gehaald staat Coen zijn tweede dan op het programma, de regels en opdrachten voor dat examen zitten dan nog vers in ons geheugen dus lijkt ons dat de meest logische stap. Want ooit willen we ook nog de eerste dan jiu-jitsu behalen 😉

10446272_10203742361173956_2056225779034556302_o

Kortom judo is een groot deel van mijn leven, eigenlijk ís het mijn leven. Want alles wat je leert bij het judo (beleefdheid, moed, oprechtheid, eer, bescheidenheid, respect, zelfbeheersing en vriendschap [de morele code] ), zijn geweldige bouwstenen voor de rest van je leven.

Ik kom nooit meer van het judo af, maar judo komt ook nooit meer van mij af 😉

Vertel me, wat denk jij?