In memoriam

In_memoriam

Dit is het gedicht wat ik voor/over mijn oma heb geschreven de eerste nacht (van de drie) dat mijn moeder en ik zaten te waken:

Wakend over oma, deze zware nacht
Heel lang zal het niet duren, wij houden de wacht
Pijn heeft ze niet, benauwd echter wel
Ademen is zwaar, iedere tel

Geef nu maar op, laat maar gaan
Je tijd is gekomen, je hoeft niet op te staan
Blijf maar liggen, je motortje is op
Ga maar naar opa, zet de boel maar stop

We weten je wensen, veeleisend ben je niet
Die roze rozen voor op de kist, we vergeten ze niet
Laat maar gaan, het vechten is voorbij
En alle herinneringen, die blijven bij mij

Het was een rare en vreemde periode, het waken bij mijn oma, wachtend tot ze zou overlijden. Je weet dat het komt, alleen niet wanneer…

Vijf jaar geleden ging het allemaal stukken sneller, toen lag mijn opa op zijn sterfbed. Op een of andere manier ging dat zo snel, dat het voor hem meteen goed was. Geen lijdensweg, geen overdreven veel pijn. Zo in één keer weg..

Echter bij oma was dat anders, het heeft 4 dagen geduurd. Vier dagen lijdensweg, vier dagen wachten op de dood. De dood die steeds dichterbij kwam, maar die nog wachtte tot het ‘juiste’ moment.

big-blue-divider-thDuidelijk was dat oma op onze dominee wachtte, na zijn bezoek maandag (wat niet eerder kon, aangezien hij in het buitenland was..) merkte we een duidelijke verandering in het benauwde ademhalingspatroon van oma. Ze was rustig en je merkte dat ze steeds verder weg zakte. Op het laatst reageerde ze nergens meer op.

Dat weekend is er zo veel gebeurd, heb ik zo veel gezien en zo veel meegemaakt dat ik het gevoel heb dat ik een paar jaar ouder ben geworden. Volwassener. Sterker.

De nacht van maandag op dinsdag ging de telefoon, ik sliep bij mijn ouders, welke voor het eerst in dagen weer samen thuis sliepen. Mijn vriend sliep thuis, zijn werk ging gewoon door. Mijn moeder en ik zijn elke dag en nacht bij oma blijven waken, sinds de vrijdag dat ik samen met Coen langs kwam voor een laatste afscheid. De telefoon ging om kwart voor drie ’s nachts en ja het was de thuiszorg.

Eigenlijk wisten we toen alle drie dat het fout zat, of eigenlijk goed, het is maar hoe je het wilt bekijken. Ikzelf liet Coen met rust, heb hem een berichtje gestuurd, omdat we dat hadden afgesproken. Hij zou gewoon naar zijn werk gaan de andere ochtend, ook al zou ze overlijden.

big-blue-divider-thOm drie uur ’s nachts parkeerden we in de straat bij oma, meteen kwam ook de opvallende auto van de huisartsenpost aangereden. Mijn vader en ik snelden richting het huis om ze op te vangen, mijn moeder moest de auto nog verder inparkeren.

Op zo’n moment gaat er van alles door je heen, met name adrenaline. Hoewel je dit eerder hebt meegemaakt, zo’n vijf jaar geleden, blijft het vreemd. Onwennig. Ongewoon. Je ontvangt de eerste condoleances, de thuiszorg vertrekt, de papieren komen op tafel en er wordt gebeld naar de begrafenisondernemer, welke de rest in gang gaat zetten zodat wij met een aantal uurtjes toch naar huis kunnen.

Die dinsdag werd er zo veel geregeld en afgesproken, alles gaat in een stroomversnelling en eigenlijk ben je er met je gedachten maar half bij. Alles moet geregeld zijn voor de begrafenis en alle verhalen en herinneringen komen boven.

We bespraken alles, maar dan echt alles. Pa, ma en ik. Samen aan de koffie. Herinneringen, verhalen en belevenissen, niets bleef onbesproken. Op zo’n moment, of eigenlijk momenten, ben je aan het verwerken. Er is een proces aan de gang en dat kan je niet stoppen. Hoe graag je ook zou willen dat het voorbij was, hoe graag je ook wilt dat alles weer rustig en normaal was.

big-blue-divider-thIk wil ook nog mijn bewondering en lof uitspreken voor Coen, mijn vriend, hij heeft zoveel gedaan dat weekend dat ik bij oma waakte met mijn moeder. Hij heeft ervoor gezorgd dat mijn vader de nodige rust en afleiding kreeg, dat de hond uitgelaten werd uitgelaten en mijn zorgen en verhalen aangehoord konden worden. Ook voor hem is dit een hele vreemde periode, hoewel hij mijn oma niet heel goed kende, zijn de veranderingen binnen de familie goed te merken. En dat heeft ook zo zijn uitwerkingen op hem.

Nu zijn we anderhalve maand verder, het huis is verkocht en alle andere papieren en notariële afspraken zijn rond. Nu is het nog een kwestie van de laatste rekeningen betalen en oma is enkel nog een herinnering. Hetzij door meegenomen spullen of slechts de verhalen, de herinneringen die altijd bij je blijven.

Zoals de laatste woorden van mijn gedicht, welke op de rouwkaart en nu op de steen staan.

Laat maar gaan, het vechten is voorbij
En alle herinneringen, die blijven bij mij

Vertel me, wat denk jij?